Władysław BOROWIEC

Od 2007 roku Przewodniczący Konfederacji Polski Niepodległej.

W styczniu 2012 roku na II Kongresie wybrany ponownie Przewodniczącym KPN.

Władysław Józef Borowiec urodził się 25 lutego 1948 roku w miejscowości Łęki, powiat Brzesko. W wieku siedmiu lat rozpoczął naukę w miejscowej Szkole Podstawowej. Następnie uczęszczał do Szkoły Przysposobienia Rolniczego w Przyborowiu. Mając siedemnaście lat podjął w miejscowym Kółku Rolniczym w Łękach pracę, która miała raczej charakter pracy sezonowej. 2 stycznia 1968 roku rozpoczął pracę w Lokomotywowni II Klasy w Ruszczy (Nowa Huta) w brygadzie remontowej parowozów. 23 kwietnia 1968 roku został powołany do odbycia zasadniczej służby wojskowej. Służbę odbywał w Marynarce Wojennej przez trzy lata, od 24 kwietnia 1968 roku do 9 kwietnia 1971 roku. Od 23 czerwca 1971 do 18 września 1974 roku pracował w Krakowskim Przedsiębiorstwie Robót Telekomunikacyjnych w Krakowie na stanowisku montera instalacji telekomunikacyjnych.

Od 20 września 1974 do 31 maja 2000 roku pracował w Przedsiębiorstwie Inwestycyjno  Remontowym Przemysłu Chemicznego, w Zarządzie Sprzętu i Transportu w Krakowie – Batowicach. Początkowo był zatrudniony w brygadzie ślusarzy, a następnie w brygadzie remontującej maszyn budowlanych. Od drugiej połowy lutego 1975 do 24 kwietnia 1991 roku pracował jako zaplatacz lin stalowych i ich reperacji.

W okresie zatrudnienia w Naftobudowie, od 13 marca 1985 do 11 października 1986 roku, był oddelegowany do pracy w Libii na tak zwanej budowie eksportowej. Początkowo pracował w miejscowości Martuba w Bazie – czyli zapleczu budowy. Od marca 1986 roku do końca kontraktu  pracował na budowie odsalarni wody morskiej w miejscowości Bomba. 31 maja 2000 roku został zwolniony z pracy w Naftobudowie z przyczyn ekonomicznych.

24 kwietnia 1991 roku w godzinach wieczornych uległ wypadkowi i przebywał na zwolnieniu lekarskim aż do 17 lipca 1993 roku. Po powrocie do pracy ze zwolnienia lekarskiego pracował jako wydawca narzędzi.

1 września 1977 roku rozpoczął naukę w szkole wieczorowej w Średnim Studium Zawodowym w Krakowie, o specjalności samochody i ciągniki. W maju 1982 roku  pozytywnie zdał egzamin maturalny, a w czerwcu otrzymał świadectwo dojrzałości i ukończenia Średniego Studium Zawodowego.

1 października 1995 roku rozpoczął studia zaoczne na Uniwersytecie Jagiellońskim na Wydziale Historii, jednak po roku studiowania zrezygnował.

1 października 1997 roku rozpoczął studia w Wyższej Szkole Pedagogicznej w Częstochowie na Wydziale Filologiczno – Historycznym, które ukończył w 2003 roku. 19 grudnia 2005 roku złożył egzamin magisterski z pracy pt. Geneza powstania Konfederacji Polski Niepodległej i pierwsze lata jej działalności, i otrzymał dyplom ukończenia Akademii im. Jana Długosza w Częstochowie, Wydział Filologiczno – Historyczny, kierunek studiów i specjalność: Historia, nauczycielska. W trakcie studiów uczelnia w Częstochowie zmieniła nazwę z Wyższej Szkoły Pedagogicznej na Akademię im. Jana Długosza.

24 września 1980 roku z inicjatywy Władysław Borowca rozpoczęto zbieranie wśród załogi deklaracji o wstąpieniu do Niezależnego Samorządnego Związku Zawodowego „Solidarność”. W grudniu 1980 roku został wybrany przewodniczącym Komisji Zakładowej NSZZ „Solidarność” w Zarządzie Sprzętu i Transportu Naftobudowa, obligatoryjnie wszedł w skład Komisji Zakładowej NSZZ „Solidarność” PIRPCH Naftobudowa, które było przedsiębiorstwem wielozakładowym, składającym się z 16 jednostek organizacyjnych w różnych częściach Polski. Pod koniec listopada 1981 roku, podczas zebrania członków NSZZ „Solidarność”, otrzymał wotum nieufności i zrezygnował z pełnienia funkcji przewodniczącego Komisji Zakładowej NSZZ „Solidarność” w ZSiT. Powodem tej rezygnacji z funkcji przewodniczącego Komisji Zakładowej „Solidarność” w ZSiT było to, że wielu członków NSZZ „Solidarność” było także członkami PZPR. Członkami KZ NSZZ „Solidarność” byli również członkowie PZPR, którzy występowali w sytuacji dwuznacznej, ponieważ inne ustalenia były na zebraniach Podstawowych Organizacjach Partyjnych PZPR, a inne na posiedzeniach Komisji Zakładowych NSZZ „Solidarność”.

Po 13 grudnia 1981 roku Borowiec został wciągnięty w wir pracy konspiracyjnej, propozycję przyjął z zadowoleniem. Został wyznaczony na skarbnika, część zebranych pieniędzy jeden z jego kolegów odprowadzał do Kurii Metropolitarnej w Krakowie, a z pozostałych wypłacane były zasiłki statutowe z tytułu urodzenia dziecka lub zgonu najbliższego członka rodziny. Uczestniczył we wszystkich uroczystościach patriotycznych (11 listopada, 3 maja, 15 sierpnia – rocznica zwycięstwa nad wojskami bolszewickimi), a także w rocznice wprowadzenia stanu wojennego, podpisania porozumień sierpniowych oraz brał udział w czwartkowych mszach świętych za Ojczyznę, które odbywały się w krakowskiej dzielnicy Nowa Huta na osiedlu Mistrzejowice w kościele pod wezwaniem świętego Maksymiliana Kolbego. Msze święte prowadzone były przez świętej pamięci księdza Kazimierza Jancarza.

Msze św. w rocznice podpisania porozumień sierpniowych odbywały się także na nowohuckim osiedlu Bieńczyce w kościele pod wezwaniem Najświętszej Marii Królowej Polski – przez wielu nazywanym „Arką”. Zmotoryzowane Odwody Milicji Obywatelskiej nie atakowały jedynie uczestników mszy świętych za Ojczyznę, które odbywały się w kościele mistrzejowickim, pozostałych uczestników patriotycznych mszy św. ZOMO po wyjściu z Kościoła atakowało gazem łzawiącym i silnymi strumieniami wody.

1 września 1989 roku dobrowolnie i bez niczyjej namowy wstąpił do Konfederacji Polski Niepodległej. Wprowadzającymi Władysława Borowca do KPN byli Paweł Sabuda i Ryszard Bocian. W grudniu 1994 roku został wybrany szefem Okręgu Krakowskiego Konfederacji Polski Niepodległej, a później wybierany przez kolejne lata. Pełnił tę funkcję do czasu wykreślenia KPN z rejestru partii politycznych 28 maja 2003 roku. Z inicjatywy Borowca została zorganizowana wystawa w 20. rocznicę powstania KPN, która trwała od 30 sierpnia do 15 września 1999 roku w krakowskim Śródmiejskim Ośrodku Kultury. Także z jego  inicjatywy w dniach 14 – 15 października 2000 roku został zorganizowany w Krakowie dwudniowy VII Kongres KPN. W obu przypadkach sponsorem był znajomy Borowca.

Na wiadomość o wykreśleniu KPN z ewidencji partii politycznych w warszawskim Sądzie Rejestrowym w dniu 28 maja 2003 roku, wysłał 31 października 2003 roku pisma do byłych członków Rady Politycznej, Zarządu Krajowego oraz tych działaczy KPN, do których miał adresy pocztowe. Wysłał ponad 50 pism, ale nie otrzymał ani jednej odpowiedzi. Pismo to nie zostało wówczas wysłane do Leszka Moczulskiego.

W dniu 13 listopada 2004 roku ponownie wysłał pisma do tych samych osób, co rok wcześniej oraz do Leszka Moczulskiego. 5 lutego 2005 roku z inicjatywy Borowca zostało zorganizowane w Krakowie spotkanie, na które zaproszone były te osoby, które wcześniej dwukrotnie otrzymały pisma w sprawie reaktywowania KPN. W sumie zostało wysłanych 55 pism do byłych członków Rady Politycznej i Zarządu Krajowego oraz byłych działaczy KPN.  Podczas krakowskiego spotkania zapadła decyzja o jak najszybszym reaktywowaniu KPN. Krakowskie spotkanie odbywało się pod hasłem „Co z tą Konfederacją”. Następnego dnia rozpoczęła się akcja zbierania tysiąca podpisów pod wnioskiem o zarejestrowanie Konfederacji Polski Niepodległej. Zbieranie podpisów dla Sądu Rejestrowego w Warszawie trwało dwa lata.

Mimo wielu przeszkód, 12 lutego 2007 roku warszawskim Sądzie Rejestrowym zostały złożone odpowiednie dokumenty w celu wpisania Konfederacji Polski Niepodległej do rejestru patii politycznych, inicjatorem tej akcji był Władysław Borowiec, był również jednym z trzech zgłaszających. Sąd Okręgowy w Warszawie VII Wydział Cywilny Rejestrowy przychylił się do prośby Komitetu Założycielskiego KPN i w dniu 29 maja 2007 roku postanowił wpisać Konfederację Polski Niepodległej do ewidencji partii politycznych pod pozycją Ew P 261.

Podczas I Kongresu Odrodzonej Konfederacji w dniu 29 września 2007 roku Władysław Borowiec został wybrany przewodniczącym Konfederacji Polski Niepodległej. II Kongres obradujący w dniu 22 stycznia 2012 roku ponownie wybrał Władysława Borowca na  przewodniczącego KPN. Pierwszy i drugi Kongres odbywały się w Krakowie.

Nieomal wszystkie artykuły o tematyce historycznej zamieszczone na stronie www KPN są autorstwa Władysława Borowca. Także większość stanowisk i oświadczeń wyszło spod jego  pióra.

Władysław Borowiec w wieku 18. lat wstąpił do PZPR. W czerwcu 1971 roku zatrudnił się w przedsiębiorstwie, które wykonywało prace na terenie Polski południowej, często więc wyjeżdżał w delegacje służbowe, które trwały nieraz kilka miesięcy. Sekretarz Podstawowej Organizacji Partyjnej w Łękach robił mu wymówki, że nie uczestniczy w zebraniach partyjnych. W tej sytuacji złożył oświadczenie, że nie jest w stanie uczestniczyć w spotkaniach POP, ponieważ jego praca zawodowa polega na częstych wyjazdach na delegacje służbowe. Na początku 1974 roku podjął decyzję o wystąpieniu z PZPR – powód: coraz gorsza sytuacja w kraju.