Sąd Najwyższy podjął decyzję, że proces lustracyjny Leszka Moczulskiego musi rozpocząć się od nowa.

Leszek Moczulski ujawnił w 1992 roku, że ówczesny minister spraw wewnętrznych Antoni Macierewicz, realizując cześciowo stosowną uchwałę Sejmu RP I kadencji, oskarżył Leszka Moczulskiego, jakoby ten w okresie lat 1969-1977 miał być tajnym współpracownikiem PRL-owskiej służby bezpieczeństwa. Nazwisko Moczulskiego zostało umieszczone przez ministra na tzw. liście Macierewicza. Oskarżenie to zostało oparte na prymitywnie wykonanych fałszywkach wytworzonych przez SB w połowie lat 80-tych.

Leszek Moczulski od początku odrzucał te oskarżenia, a w 1999 roku (kiedy pojawiła się prawna możliwość) wystąpił z własnym wnioskiem o autolustrację, mającą oczyszcić go z zarzutów o współpracę z bezpieką. Sąd I instancji w 2001 roku uznał, że oświadczenie Moczulskiego o braku współpracy z PRL-wską bezpieką jest prawdziwe. Po zaskarżeniu tego wyroku przez Rzecznika Interesu Publicznego, w 2002 roku sąd II instancji wyrok korzystny dla Moczulskiego uchylił i nakazał jego ponowne rozpatrzenie. Tym razem w 2005 roku sąd I instancji po nierzetelnym procesie uznał, że Moczulski w swym oświadczeniu lustracyjnym skłamał. Odwołanie od tego niekorzystnego roztrzygnięcia trafiło ostatecznie do Sądu Najwyższego, który w 2008 roku oddalił jednak wniosek Moczulskiego o kasację wyroku.

W tej sytuacji Leszek Moczulski zaskarżył cały wyrok do europejskiego Trybunału Praw Człowieka w Strasburgu, wskazując na cały szereg uchybień, których dopuściły się polskie sądy w tej sprawie. I oto w 2011 roku Trybunał uznał, że w procesie autolustracyjnym Leszka Moczulskiego sąd prowadził proces nierzetelnie, uniemożliwiając Moczulskiemu swobodny dostęp do tajnych akt sprawy, przez co lustrowany postawiony został "w sytuacji niekorzystnej w porównaniu z uprzywilejowaną pozycją Rzecznika Interesu Publicznego".

Tym samym polski Sąd Najwyższy został zmuszony do ponownego rozpatrzenia tej sprawy. W kwietniu 2012 Sąd Najwyższy podzielił w całości wyrok Trybunały Praw Człowieka i uchylił niekorzystny wyrok w sprawie Leszka Moczulskiego. Przekazał również tę sprawę do ponownego rozpatrzenia Sądowi Okręgowemu w Warszawie jako sądowi I instancji.

Konfederacja Polski Niepodległej żywi nadzieję, że tym razem proces prowadzony w polskim sądzie będzie przebiegał uczciwie, i że wreszcie podłe komunistyczne oskarżenia rzucone rękami Antoniego Macierewicza przestaną plamić honor Leszka Moczulskiego.

Władysław Borowiec

W poniedziałek 19 marca 2012 roku o godzinie 9:00 w kościele oo. Salezjanów na krakowskich Dębnikach rozpoczął się protest głodowy zorganizowany przez działaczy „Solidarności” z lat 1980 – 1989, do których przyłączyła się także młodzież ze stowarzyszenia „Studenci dla Rzeczpospolitej”. Protest głodowy jest sprzeciwem wobec nowej podstawy programowej, którą Ministerstwo Edukacji Narodowej chce wprowadzić w szkołach średnich od 1 września 2012 roku. Nowa podstawa programowa m.in. ogranicza ilość godzin nauczania historii i języka polskiego. Obowiązek nauki historii zakończy się na pierwszej klasie szkoły średniej. Jedynie ci uczniowie liceów, którzy w przyszłości chcieliby wybrać studia humanistyczne, będą nadal uczyć się historii. Natomiast pozostali będą się kształcić w ramach bliżej nieokreślonego bloku „Historia i społeczeństwo”, w trakcie którego realizowane będą takie tematy jak „Europa i świat”, „Język, komunikacja i media”, Kobieta i mężczyzna, rodzina”, „Nauka”, „Swojskość i obcość”, „Gospodarka”, „Rządzący i rządzeni”, „Wojna i wojskowość”, „Ojczysty Panteon i ojczyste spory”.

Głodujący swój protest tłumaczą sprzeciwem przed drastycznym ograniczeniem nauki historii – twierdzą, że jest to równoznaczne z dewaluacją jakości wykształcenia, a co więcej doprowadzi do wynarodowienia młodego pokolenia. Wynarodowienie to będzie konsekwencją przerwania ciągłości przekazywania z pokolenia na pokolenie wartości związanych z tożsamością narodową. Ostatnio coraz częściej mówi się, że jesteśmy europejczykami. My, obywatele mieszkający w Polsce, przede wszystkim w większości jesteśmy Polakami, a dopiero w drugiej kolejności europejczykami. Być może niektórym krajom – członkom Unii Europejskiej zależy na tym, aby Polacy byli bardzo dobrymi inżynierami czy informatykami, ale żeby nie znali własnej historii. Od 1 września proponuje się uczniom w większości szkół średnich jedynie wyrwane z kontekstu wątki nauki historii. Autorzy reformy programowej twierdzą, że nauka historii jest prowadzona w szkole podstawowej i w gimnazjum oraz w pierwszej klasie szkoły średniej, więc nie ma sensu tych wiadomości jeszcze raz powtarzać. Jednak mimo tego powtarzania są osoby, które nie znają podstawowych faktów z historii. Przykładem takiej osoby jest poseł Dariusz Joński, rzecznik Sojuszu Lewicy Demokratycznej.

Autorzy reformy zapomnieli także, że były takie okresy w dziejach Polski, gdy nie tylko była zakazana nauka historii, ale gdy w szkołach nie uczyło się w ojczystym języku. Dzisiaj młodzież o tych wydarzeniach powinna się uczyć w szkole. W PRL-u obowiązywała cenzura w nauczaniu historii. 22 lata i kilka miesięcy po zmianie ustroju ogranicza się naukę historii. Wprowadza się coś w rodzaju cenzury – odbiera się młodzieży możliwość zdobywania wiedzy o faktach historycznych. Być może kolejna reforma szkolnictwa, którą narzuci nam UE zakaże w ogóle nauczania historii Polski w szkołach, a następnie inscenizacji historycznych, które są ostatnio bardzo popularne w naszym kraju. Następnym etapem będzie zapewne zakaz obchodzenia świąt państwowych.

Minister edukacji Krystyna Szumilas zaprosiła głodujących na rozmowę do Warszawy. Tak, jakby pani minister nie wiedziała o tym, że taka sama odległość jest z Krakowa do Warszawy, jak z Warszawy do Krakowa. Nawet komunistyczni ministrowie przyjeżdżali osobiście do protestujących załóg zakładów pracy. Jednocześnie zaproponowała głodującym, aby dobrze zapoznali się z rozporządzeniem wydanym przez resort. Protestujący odpowiedzieli, że zapoznali się z rozporządzeniem Ministerstwa Edukacji Narodowej w sprawie zmian w nauce historii w szkołach średnich i właśnie dlatego podjęli protest głodowy. Protest głodowy w obronie nauczania historii rozpoczął się w Krakowie, po Krakowie podjęła ten protest Warszawa, a obecnie trwa głodówka w Siedlcach. Władze jednak dalej lekceważą protestujących.

Głodujących popiera część opozycyjnych partii politycznych, naukowcy i studenci z Instytutu Historii oraz Wydziału Prawa Uniwersytetu Jagiellońskiego, a także Instytut Pamięci Narodowej. Protestujących odwiedził m.in. przewodniczący NSZZ „Solidarność” Piotr Duda.

Jaka będzie ostateczna decyzja tych, którzy władają Rzeczpospolitą? Prezydent Bronisław Komorowski, marszałek senatu Bogdan Borusewicz i premier Donald Tusk są z wykształcenia historykami – czy są bardziej Polakami, czy europejczykami?

Należy przypomnieć, że tuż po odzyskaniu niepodległości w 1918 roku Tymczasowy Naczelnik Państwa, Józef Piłsudski wydał 12 dekretów dotyczących szkolnictwa i oświaty. Rozumiał on, jak ważny był wówczas rozwój szkolnictwa i oświaty. W pierwszych latach II Rzeczypospolitej (okresie działalności Sejmu Ustawodawczego 1919 – 1922) wzrost wydatków na szkolnictwo i oświatę przedstawiał się następująco: od 2% w 1919 r., 2,74% w 1920 r., 5,8% w 1921 r., do 8,35% w 1922 r., a więc wzrosły one ponad czterokrotnie.

Po odzyskaniu niepodległości w 1918 roku wszystko posuwało się, być może powoli, ale jednak do przody. Po odzyskaniu niepodległości w 1989 roku posuwa się to wszystko jak po grudzie. W 1918 roku mieliśmy Józefa Piłsudskiego, po 1989 roku mieliśmy grubą kreskę.

Protest głodowy w Siedlcach – dzień 3

Profil na Facebooku: https://www.facebook.com/media/set/?set=a.342020199188997.79904.100001430601060&type=3

Protest głodowy w obronie polskiej szkoły (Siedlce) – dzień 4

Profil na Facebooku: https://www.facebook.com/media/set/?set=a.342035322520818.79906.100001430601060&type=3

Nasz protest można poprzeć na stronie: www.protest.ehistoria.org.pl

Film nakręcony w Krakowie pt. „Głodówka” można oglądnąć na stronie: http://www.itvnaszahistoria.pl

W dniu 22 stycznia 2012 roku w Krakowie odbył się II Kongres odrodzonej Konfederacji Polski Niepodległej. Kongres wybrał naczelne władze KPN, wprowadził też szereg zmian w Statucie KPN.

Podczas Kongresu wystąpił Honorowy Przewodniczący Konfederacji Polski Niepodległej prof. Leszek Moczulski. W wystąpieniu mówił o sprawach wewnętrznych KPN oraz o programie gospodarczym, który powinien odpowiadać rzeczywistości, w jakiej znalazła się Polska w II dekadzie XXI wieku. Podkreślił także potrzebę wykorzystania integracji europejskiej.

Drugą sprawą poruszoną przez Leszka Moczulskiego była kwestia odbudowy struktur KPN, tworzenia sieci sympatyków KPN, jak było to na początku lat 90. Do popularyzacji idei niepodległościowej oraz KPN należy w najwyższym stopniu wykorzystać internet.

Stwierdził potrzebę otwarcia Konfederacji Polski Niepodległej na mniejsze formacje polityczne, niereprezentowane w sejmie.

- Polska wchodzi w kryzys gospodarczy i polityczny. Tym samym otwiera się droga Konfederacji na szeroką scenę polityczną. Musimy zachować zwartość bez nerwowego przyspieszenia – powiedział na zakończenie Leszek Moczulski.

Na zakończenie II Kongresu zabrał głos przewodniczący Konfederacji Polski Niepodległej Władysław Borowiec, ponownie wybrany przez Kongres na tę funkcję. Powiedział m.in.:

Zacznę tymi słowami, którymi zacząłem podziękowanie na zakończenie I Kongresu KPN 29 września 2007 roku:

Nie istotne są gratulacje, ja bym sobie życzył aby wszyscy tak solidnie pracowali, abym to ja wszystkim gratulował za świetną współpracę.

Czym jest Konfederacja Polski Niepodległej, gdzie ją umieścimy, po prawej czy po lewej stronie sceny politycznej? Jeśli KPN jest partią polityczną nurtu piłsudczykowskiego, to nie jest prawicą. W Polsce nie ma lewicy, są przefarbowani komuniści. KPN w dużym stopniu powinna wzorować się na PPS z okresu międzywojennego. Należy brać te sprawdzone wzorce z okresu II RP. Może należy przyglądnąć się tzw. Ozonowi – czyli Obozowi Zjednoczenia Narodowego, który powstał w lutym 1937 roku. Wykorzystać niektóre zapisy z deklaracji ideowo-politycznej, które nam odpowiadają. Oczywiście Ozon powstawał w zupełnie innej sytuacja politycznej w kraju i w Europie.

Konfederacja Polski Niepodległej powinna być partią polityczną umieszczoną w centrum sceny politycznej. W tym przypadku można i łatwo jest wychylić się w niektórych kwestiach w prawo lub w lewo.

Pytania, jak i skąd pozyskać nowych członków? Należy pozyskiwać młodych ludzi m.in. poprzez nawiązanie kontaktu z organizacjami młodzieżowymi oraz pozarządowymi nie związanymi z SLD.

Zgadzam się z tymi, którzy twierdzą, że należy rozwijać stronę internetową.

Na koniec powtórzę to, co powiedziałem 29 września 2007 roku – nie zachwaszczajmy Konfederacji Polski Niepodległej.

Władze naczelne KPN wybrane na II Kongresie KPN 22 stycznia 2012 roku:

Przewodniczący KPN:

Władysław Borowiec

Rada Polityczna KPN:

• Paweł Urbański
• Paweł Sabuda
• Franciszek Zwierzyński
• Bożena Cioroch
• Dariusz Wójcik
• Zbigniew Skorecki

Zarząd Krajowy KPN:

• Zbigniew Andrzejewski
• Wacław Guzy
• Dorota Śliwa
• Zenon Gustafsson

Komisja Rewizyjna:

• Zbigniew Książkiewicz
• Marek Zawalski
• Krzysztof Mętrak

Sąd Koleżeński:

• Mieczysław Rebelka
• Ryszard Musiał
• Barbara Czyż

Przewodniczący KPN zgodnie ze Statutem KPN wchodzi w skład Rady Politycznej i Zarządu Krajowego.

W rozwinięciu wiadomości Konfederacja Polski Niepodległej przedstawia swoje stanowisko w sprawie zorganizowanego w dniu dzisiejszym Marszu Niepodległości i Solidarności w 30. rocznicę wprowadzenia stanu wojennego przez środowiska skupione wokół Prawa i Sprawiedliwości. Zapraszamy wszystkich członków, sympatyków oraz internautów do zapoznania się z naszym stanowiskiem oraz wyrażania swoich opinii na naszym forum dyskusyjnym.

W trzydzieści lat po wprowadzeniu stanu wojennego wielu młodych Polaków zadaje sobie pytanie, czym był i po co został wprowadzony stan wojenny? Towarzysze z Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej, od 29 stycznia 1990 roku przepoczwarzonej w Socjaldemokrację Rzeczpospolitej Polskiej, a od 17 maja 1999 roku znów przepoczwarzonej w Sojuszu Lewicy Demokratycznej, tłumaczą, że to haniebne wydarzenie z nocy z 12 na 13 grudnia 1981 roku było mniejszym złem.